نقد و بررسی بازی شاه، دزد، وزیر

سلام!

امروز می خوایم بازی ایرانی شاه، دزد، وزیر رو بررسی کنیم. با ما همراه باشید…

حالا بازی چطوریه؟

بازی به این صورت هست که در ابتدای بازی به هر کس یک کارت داده می شه و بسته به تعداد ممکنه چند کارت بی صاحب بمونه و بین بازیکنان قرار بگیره. نکته اینجاست که هیچ کارتی متعلق به هیچ بازیکنی نیست و کارت ها در طول بازی با هم عوض می شوند. بعد هم از خزانه، به هر کس سه سکه داده می شه و بعد بازی از نفر اول شروع می شه. هر کس توی نوبتش می تونی یکی از این سه تا کار رو بکنه:

• با پرداخت یک سکه به خزانه، کارتی که جلوش هست رو ببینه.
• جهت چرخش کارت ها (به راست، به چپ، به روبرو)  رو تعیین بکنه و کارت ها رو بچرخونه.
• در باره نقشی که داره، ادعای دروغ یا راست بکنه.

تکلیف دو مورد اول که مشخصه، اما برای سومی، هر کس که ادعا بکنه، می تونه ادعا کنه که چه نقشی رو که داره (یکی از نقش های: شاه، دزد، وزیر، جلاد، داروغه و رعیت) و قابلیت اون نقش رو اعمال بکنه، اما دیگران می تونن مچش رو بگیرن و اگر دروغ گفته باشه، اون نوبتش از بین می ره.

بازی تا وقتی که تمام سکه های وسط تموم بشه ادامه پیدا می کنه و بعد کسی که بیشترین سکه رو داشته باشه برنده می شه.

نقد و بررسی کلی

در کل بازی های نشر فربود انگاره، به لحاظ متریال خیلی باحاله و در کنار اون، گیم پلی متفاوت و جالبی داره این بازی هم از این قاعده مستثنی نیست و به نظر من محصول خوبیه. بریم برای بررسی تخصصی…

طراحی

طراحی این محصول و کلا محصولات فربود انگاره، واقعا بی نظیره، عکس های روی کارت ها خیلی زیبا و تمیزه و آدم از دیدنش لذت می بره، سکه ها رو که دیگه نگم، سکه های این بازی فلزیه! و خیلی باحاله و طرحی که که روش هست جالب ترش کرده و باعث می شه آدم از استفاده از سکه ها لذت ببره و بعد می رسیم به کیسه پارچه ای جالبش که عکسش رو هم می بینید و قشنگ معلومه که روی طراحی بازی فکر و کار شده و خب قطعا روی تجربه گیم پلی هم تاثیر به شدت مثبتی داره.

کیفیت

کیفیت جعبه و مقسم که عالیه، کیفیت سکه های فلزی هم که نمی تونه بد باشه اما…امان از کیفیت کارت ها، البته کارت ها هم کیفیت خوبی دارن، اما یک مشکل خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی بزرگ وجود داره….پشت کارت ها، کمی کمرنگ و پر رنگه، و این برای یک بازی نقش مخفی، یعنی نابودی و بی معنی شدن بازی! چون شما در همون اول بازی، می تونین بفهمین که مثلا شاه بازی برای کامبیزه….خب دیگه کامبیز بدبخت چکار می تونه بکنه؟ یا در نقش رعیت، رعیت به راحت دو کارتی (که در نسخه ای که من دارم) رنگش پر رنگ تره رو تشخیص می ده و حتی اگر قبلا هم ندیده باشتشون، از پشتشون تشخیص می ده…بعضی دیگر از بازی ها هم این مشکل رو دارن که رنگ پشت کارتشون کمی متفاوته و اکثرا هم بازی هایی هستند که کسی نباید از ماهیت کارت ها خبر دار بشه….واقعا نمی دونم راهکار چیه…

گیم پلی

و اما گیم پلی، گیم پلی این بازی کاملا در ایران طراحی شده و به نظرم من خوبه و جذابه، اما باگ هایی در گیم پلی وجود داره، برای مثال بیاین فرض بگیریم که قلی کارت جلاد رو داره و اگر نقش کسی رو حدس بزنه، تمام سکه هاش رو می گیره، اما نوبت قبل از اون، حسینه که کارت شاه رو داره و توی نوبتش سه سکه می گیره، آیا حسین اگر سه سکه بگیره، قلی اون سه سکه رو نمی تونه ازش بگیره؟! خب پس حسین می گه کارت ها به چپ پچرخه، اما قلی از کارتش راضیه و اون رو می خواد، پس می گه به راست بچرخه….و در واقع یک لوپ بی انتها تا وقتی که یک اتفاق خارق العاده توسط نفر سوم بیفته وجود داره.

اما بازی در کل جالبه و نقشی مثل کارت رعیت خیلی جالب و در عین حال رقابتیش کرده، شاید خوب باشه این نکته رو بگم که بهترین حالت های بازی از نظر من چهار و پنج نفره هست و بازی سه نفره و شش نفره شاید خیلی جالب نباشه.

نکات مثبت و منفی

+ سکه های فلزی و کیسه پارچه ای

+ طراحی خوب کارت ها

– متفاوت بودن رنگ پشت کارت ها

– ایراداتی در گیم پلی

در نهایت این بازی کاملا ایرانی، به لحاظ متریال، شما رو مجذوب خودش می کنه و اگر چهار یا پنج نفره بازی کنین، بازی لذت بخشی رو تجربه می کنین.

راستی این بازی یک نسخه دو نفره هم داره که می تونین تهیه کنین و اون رو هم تست کنین.

شما نظرتون چیه؟ هر چه می خواهد دل تنگت بگو 😉