نقد و بررسی بازی دژ

سلام

امیدوارم حالتون عالی باشه

با یه دو روز تاخیر اومدم که مطلب این ماه رو بگذارم. همونطور که معلومه، می خوام بازی دژ که برگردانی از بازی سیتادلز (Citadels) هست رو بررسی کنم.

همونطور که می دونین، قبلا این بازی رو توی مطلب «بهترین بازی های خانوادگی» معرفی کردم. حالا بریم برای نقد و بررسی بازی دژ.

حالا بازی چجوریه؟

اول هر راند، یک نفر که نشان تاج رو داره باید کارت های نقش رو بر بزنه و طبق تعداد نفرات، یه تعدادی از اون ها رو بسوزونه. بعد باید یک کارت از بین اونا انتخاب کنه و کارت ها رو بده به نفر بعدی. سپس نوبت نفر بعده و اون باید یه کارت برداره و…اینقدر این کار رو ادامه می دیم تا همه افراد یه کارت نقش داشته باشن. حالا بازیکن تاج دار باید نقش ها رو یکی یکی صدا بزنه و هر نقشی که نوبتش شد، باید کارتش رو رو بکنه و حالا می تونه سه تا کار (هر سه تا کار رو می تونه بکنه توی یک دست) بکنه.

اول از همه اینکه باید یک منبع انتخاب کنه از بین سکه و کارت های سازه. دوم اینکه می تونه اگر می خواد، تعدادی سکه بده و یک کارت سازه، بسازه! و سوم اینکه اگر خواست می تونه از قابلیت کارتش استفاده بکنه. بعد نوبت این فرد تموم می شه و نقش بعدی صدا می شه تا تمام نقش ها یک بار بازی بکنن. حالا دوباره کارت ها بر می خوره و این قدر این روند تکرار می شه تا یک بازیکن ۷ کارت شهر رو توی شهر خودش بسازه. بعد از اون بازی وارد دور آخر می شه و در نهایت هر کس که امتیاز بیشتری بیاره، برنده است. امتیاز ها هم شامل ارزش سازه ها و زودتر ۷ تا ساختن و داشتن سازه هایی با رنگ های مختلفه.

نقد و بررسی کلی

بازی دژ خیلی بازی معروفیه و البته به شدت جذابه. بخش سبک نقش مخفی بازی واقعا جذاب و چالش برانگیزه. از اون طرف خیلی بازی پیچیده و سخت نیست و مناسب خیلی از افراده. ولی باید دید آیا بدون نقصه؟!

طراحی

خب طراحی این بازی با نسخه اصلی کاملا تفاوت داره و کارت ها دوباره طراحی شدن و البته که واقعا عالی هم طراحی شدن و خیلی زیبا هستند. هم کارت های نقش و هم کارت های سازه. اما قبلا این بازی تاج و سکه های پلاستیکی داشت که در نسخه های جدید، متاسفانه مقوایی شدن و خب اون طراحی متریالی جذاب رو دیگه ندارن. ولی خب واقعا گرونی مسئله است و شاید خیلی هم این موضوع تقصیر هوپا نباشه. البته شاید اگر با این کار، مثلا ۵۰ تا ۱۰۰ تومن بازی گرون تر می شد، باز هم می ارزید. من حقیقتا از نسخه مقوایی استفاده نکردم اما بدیهیه که مخصوصا تاجش خیلی راحت تر از نسخه پلاستیکی می تونه خراب بشه…

اما از طرفی توی نسخه جدید، جعبه کوچیک شده و به سایزی که واقعا باید باشه رسیده. نسخه قدیمی جعبه خیلی بزرگی داشت و خب دلیلش این بود که می خواستن اکسپنشن برای این بازی منتشر کنن که البته به صورت یه بازی جداگانه به اسم کهن دژ منتشر شد و عملا اون جعبه بزرگ دیگه به درد نخورد. (عکس نسخه اصلی بازی)

کیفیت

خب کیفیت کارت ها و جعبه که مثل تمام بازی های هوپا واقعا خوبه. اما نمی دونم شاید این مشکل فقط برای من بوده باشه البته من توی بازی نیکیماک هم که مال هوپا هست، این مشکل رو داشتم. پشت کارت های نقش ها و بعضی کارت های سازه، لکه های سفیدی وجود داره که می تونه کاملا کارت های نقش رو لو بده و سر همین ما هر وقت بازی می کنیم، مجبوریم کارت های نقش رو یه جایی پشتمون قایم کنیم چون از پشتش بعضی نقش ها قابل فهمیدنه. امیدوارم در نسخه های جدید و کلا نسخه های دیگه این مشکل وجود نداشته باشه. ولی کلا مشکل اساسی ای هست.

کیفیت تاج و سکه ها رو هم که گفتم. خب مقواییه و البته خیلی مخصوصا سکه ها خراب بشو نیستن ولی من یکم نگران تاج هستم. در کل خب اون حس جذاب تاج پلاستیکی رو نمی ده دیگه…

گیم پلی

و اما گیم پلی. گیم پلی این بازی واقعا محشره و یکی از بزرگترین نکات مثبت این بازی، اینه که هم خانواده ها و جمع های آماتور می تونن از ساده بودن بازی لذت ببرن و هم افراد حرفه ای و گیمر می تونن از این بازی در سطح بالاتری لذت ببرن. البته اگر حرفه ای هستید، شاید الان کهن دژ بهتر باشه ولی فعلا مورد بحث ما خود دژ هست.

گیم پلی واقعا پیچیده نیست و از اون طرف بازی خیلی هم طول نمی کشه. بله ممکنه تا یک ساعت هم طول بکشه اما باز برای تعداد مثلا ۶ و ۷ نفر خوبه. بعضی نقش ها که حسابی حرص درآر هستن. مثل آدمکش یا راهزن که خب البته شاید یکی از چیز هایی که توی این بازی خیلی نمی پسندم، همین مخصوصا آدمکشه که می تونه کلا یک نقش رو از اون دور بازی محروم بکنه و طبیعتا اون بازیکن خیلی خیلی عقب می افته ولی خب جنگه دیگه! یا مثلا قابلیت سردار.

یک مشکل ریز دیگه ای هم که هست، اینه که کارت های سازه، خیلی در شرایط کمی به دست میان. یعنی یا باید برای دریافت منبع، کارت رو انتخاب کنی که اکثرا این کار رو نمی کنن و تازه اون موقع فقط یه دونه کارت به دستتون اضافه می شه، یا باید از قابلیت تردست و معمار استفاده کنین که خب شما رو از بقیه نقش ها و قابلیت ها محروم می کنه و از اون طرف مخصوصا تردست خیلی هم واقعا به درد بخور نیست چون واقعا معلوم نیست که دست بقیه خوب باشه یا اصلا بقیه خیلی کارتی داشته باشن. شاید یکی از مسئله ها این بازی که کارت تکراری توی بازی زیاده. و شما نمی تونین یه سازه تکراری بسازین و البته آدم سازه های یک سکه ای هم اغلب نمی سازه چون واقعا ارزش قابل توجهی نداره. سر همین به دست آوردن کارت خوب واقعا می تونه مخصوصا توی تعداد بالاتر سخت باشه.

نکات مثبت و منفی

+ طراحی کارت ها و جعبه

+ کیفیت خوب کارت ها

+ گیم پلی روان و مناسب برای تمامی جمع ها

– تاج و سکه های مقوایی

– سخت بودن به دست آوردن کارت های سازه

یک پیشنهاد!

مثل بازی پاتک، اگر بتونین نسخه قبلی این بازی رو گیر بیارین، درسته که جعبه اش بزرگ تره ولی خب از تاج و سکه پلاستیکی و جذاب بهره مند می شین. شکل جعبه بازی همونه اما ابعادش به جای ۱۶ در ۱۶، ۲۵ در ۲۵ هست. اینم عکسی از اجزای نسخه قدیمی بازی. واقعا جذاب تر نیست؟!

در پایان این بازی رو به خیلی از افراد توصیه می کنم. تقریبا هر جمعی می تونه از این بازی لذت ببره و واقعا بازی جذابیه. بعد هم اصولا خیلی پایبند قوانین نباشین…مثلا می تونین بگین که موقعی برای دریافت منبع، کارت رو انتخاب می کنین، دوتا کارت به جای یه دونه کارت بردارین که البته در اون صورت باید قابلیت یکی از کارت های بنفش رو هم کمی تغییر بدین ولی خیلی مهم نیست.

نظر شما درباره این بازی چیه؟ نظری درباره کهن دژ دارین؟