سلام!
امروز می خوایم بازی خفن و محبوب آزول رو بررسی کنیم. این بازی ۴ تا نسخه داره که فعلا در ایران ۳ نسخه اش تولید شده. ما امروز می خوایم اولین نسخه و در واقع نسخه اصلی این بازی رو بررسی کنیم. البته قبلا این بازی رو در مطلب «بهترین بازی های خانوادگی» معرفی کرده بودیم.
حالا بازی چطوریه؟
تو این بازی هر کس در نقش یک کاشی کار هست که تلاش می کنه دیوار پادشاه پرتغال رو به بهترین نحو کاشی کاری کنه. به گفته دفترچه بازی، کسی که به تازگی پرتقال خورده (!) بازی رو شروع می کنه و باید از وسط زمین بازی که قبلا چیده شده، کاشی برداره. مکانیزم کاشی برداشتن در این بازی بسیار هوشمندانه و در عین حال ساده است. شما یک کارگاه رو انتخاب می کنین و یک رنگ. بعد تمام کاشی هایی که اون رنگ رو دارن و روی اون کارگاه قرار دارند رو بر میدارین و حالا باید بگذارینشون روی صفحه تون. کنار دیوار، در ۵ ردیف جایگاه هایی وجود داره که شما باید کاشی ها رو بعد از برداشتن به نحوی در اونجا ها بگذارین. حالا نوبت نفر بعدیه و اون هم همین کار رو می کنه و اینقدر این ماجرا ادامه پیدا می کنه تا تمام کاشی ها تموم بشه.
بعد باید کاشی هاتون رو از توی صف منتقل کنین روی دیوار و طبق قواعدی امتیازش رو بگیرین. وقتی یک نفر یک ردیف از دیوارش رو کامل کنه که معمولا ۵ دور طول می کشه، بازی تموم می شه و هر کس امتیاز بیشتری داشته باشه برنده می شه.
نقد و بررسی کلی
این بازی به شدت محبوب و جذابه و برای همین هم هست که تا حالا ۴ نسخه مختلف از اون تولید شده. مکانیزم برداشتن کاشی بسیار جذابه و کلا ارتباط گرفتن با متریال کاشی مانند بازی می تونه خیلی جالب و سرگرم کننده باشه.
طراحی
خب طراحی این بازی واقعا چیزی کم نداره. از کاشی های جذابش گرفته تا صفحه و دیوار و البته خود جعبه بازی. همگی به بهترین نحو طراحی شدن و شما رو غرق در خودشون می کنن. یکی از دلایل محبوبیت این بازی همین متریال کاشی مانندشه که خب در نسخه اصلی واقعا کاشی رزینی هست اما در نسخه ایرانی کاشی ها پلاستیکی هستند و خب بالاخره روی تجربه شما از بازی تاثیر می گذاره ولی خب اگر می خواستن رزینی هم درست کنن کما اینکه یه زمان نسخه اونجوری اش هم بود، بسیار گرون می شد. به هر حال باید به همین بسنده کنیم اما همین هم به نظر من واقعا خوبه. (عکس سمت چپ کاشی های نسخه اصلی و عکس سمت راست کاشی های نسخه ایرانی)
کیفیت
کیفیت این بازی هم حرف نداره. تایل ها به شدت محکم و جون دار هستن و خراب نمی شن. یکسری مهره پلاستیکی هم وجود داره که ای کاش چوبی می بود ولی بازم بد نیست. کاشی ها هم که در نسخه ایرانی پلاستیکی ان و گفتم رزینی جالب تره اما به لحاظ کیفیت پلاستیکی ها هم خیلی خوبن. نکته رو مخی که وجود داره، اینه که توی مقسم بازی، یک جا برای کاشی نفر اول وجود داره که زیر کارگاه ها قرار داره و متاسفانه عمق این جایگاه به اندازه کافی زیاد نیست و شما نمی تونین بدون اینکه کاشی ها لق و لوق بشه، اونو بگذارین اونجا. خب ایراد ریزیه ولی آخه چرا باید باشه همچین ایرادی اصلا؟ اما غیر از این مقسم هم خوبه و اندازه است و راحت می شه چیزا رو توش مرتب گذاشت.
گیم پلی
گیم پلی این بازی هم شاهکاره. بازی واقعا پیچیدگی خاصی نداره و از این جهت یه بازی خانوادگی عالی محسوب می شه. همچنین بازی به شدت تکرار پذیره و می تونین سال ها از بازی کردنش لذت ببرین. از اون طرف هر موقع داشت خسته کننده می شد، می تونین نسخه های دیگه اش رو تهیه کنین که در عین اینکه شباهت هایی داره و باز هم مجذوب قطعاتش خواهید شد، از گیم پلی مستقل و متفاوت اون لذت ببرین. یکی دیگه از امتیازات بازی اینه که چون بالاخره کمی شانس هم در بازی وجود داره و از اون طرف نکته خیلی خاصی در بازی نیست، حتی شما ممکنه به کسی ببازین که چند دقیقه پیش برای اولین بار بهش بازی رو توضیح دادین! و این باعث می شه که همه بتونن ازش لذت ببرن.
یه نکته دیگه اینه که صفحه بازی دو طرف داره و طرف دومش کمی بازی رو سخت تر و متفاوت تر می کنه که البته من به شخصه حالت عادی اش رو بیشتر ترجیح می دم. و در نهایت اگر بخوام مشکلی رو بگم، تنها یک مسئله وجود داره و اون هم این که گاهی اگر یک بازیکن در بازی عقب بیوفته، ممکنه امکان جبرانش وجود نداشته باشه و دیگه از دور مثلا سوم بازی براش جذابیتش رو از دست بده. ولی خب گاهی این چیز ها اجتناب ناپذیره…
نکات مثبت و منفی
+ طراحی جذاب
+ کیفیت خوب قطعات
+ گیم پلی تکرار پذیر و مناسب برای همه
– پلاستیکی بودن کاشی ها در نسخه ایرانی
– نبود امکان جبران عقب افتادگی در بازی در برخی موارد
در کل این بازی رو من تقریبا به تمام افراد از تمامی سنین پیشنهاد می کنم! و به نظرم با وجود نکاتی، باز هم نسخه ایرانی این بازی ارزنده است.
شما تا به حال نسخه های مختلف این بازی رو امتحان کردین؟
